DDA w związkach – jak sobie radzą z miłością Dorosłe Dzieci Alkoholików

Poczucie kochania i bycia kochanym w przypadku osób z DDA często splata się z wieloma sprzecznościami, w wielu przypadkach wydaje im się że nie potrafią kochać i nie wiedzą co to prawdziwa miłość. W domu alkoholowym gdzie brakowało codziennego zaufania i bliskości, spowodowało że w dorosłym życiu również mają tę samą trudność w stworzeniu normalnej zdrowej relacji. Związek z osobami z DDA to wielki wysiłek nie tylko dla nich samych, ale również i dla ich partnerów.

Kategoria bloga:

Miłość jest rzeczą wspaniałą, to dla niej przysłowiowo przenosimy góry. Lecz także i ona ma swoje granice i limity które kiedyś się wyczerpują. Ciężko jest kogoś całkowicie pokochać, jeśli samych siebie nie jesteśmy w stanie zaakceptować, a to jest codzienność osób z DDA. Niezależnie od związku i wspaniałomyślności partnera, destrukcyjne myśli będą oddziaływać negatywnie aż do całkowitej erozji, albowiem zawsze żyją w poczuciu że nie zasługują na nic dobrego, a na pewno nie na prawdziwą miłość.

Geneza DDA

DDA wyrastają z bardzo ciężkiego dzieciństwa, gdzie wyraźnie pamięta się pijanego matkę lub ojca. Gdy nie było nigdy wiadomo czy dzisiaj rodzic wróci pijany i będzie wszczynał awantury, czy jednak będzie wspaniałym rodzicem i przepraszał za swoje poprzednie uczynki. To ciągłe uczucie niepewności i życia w napięciu są ciągłym towarzyszem DDA.

W dorosłym życiu DDA pragną za wszelką cenę odciąć się od przeszłości, często są zdolnymi uczniami, ciężko pracują na swój sukces, startują w różnych konkursach i olimpiadach, pracują na świetnych stanowiskach, zarabiają duże pieniądze i brylują w zawodowym otoczeniu.

Niestety są to tylko pozory, zakładana maska gdzie w głębi duszy dalej tkwi małe przestraszone dziecko, gdzie rodzic krzyczał że na nic dobrego nie zasługuje w życiu, a wszystko co najgorsze dzieje się z jego powodu. DDA często próbują sukcesami zawodowymi zasłonić zranioną psychikę, rozsypane emocje i rozchwianą pewność siebie. Wydaje im się że jak dojdą na szczyt sukcesów zawodowych to koszmary dzieciństwa odejdą, niestety one wciąż tam są.

Wzorzec miłości – DDA w relacjach z innymi

W relacjach i związkach często sabotują nawet najlepiej układającą się relację, bierze się to z ciągłego poczucia niezasługiwania na miłość. Jest to podobne do jazdy kolejką górską, gdzie jednego dnia będzie wspaniałym partnerem, a drugiego oskarżał o wiele rzeczy, które nie zaistniały a są tylko w jego głowie. DDA niszczą związki w oparciu o swój wewnętrzny strach przed bycia porzuconym.

Wiele DDA nie dopuszcza do siebie bliżej żadnych osób, bierze się to z strachu przed intymnością, boją się że partner odkryje ich wady, skrzywdzi i odejdzie. Mają problem z okazywaniem uczuć, nie chcą nikogo zranić, budują różne bariery które powodują że partner w końcu nie będzie stanie ich pokonać. Zamiast cieszyć się chwilą, robią wszystko na odwrót co jest przyczyną tego że żaden związek nie może dojść do skutku.

Jest jeszcze przeciwległy biegun, gdzie DDA kochają aż za bardzo. Dorastając nie otrzymują wystarczająco uwagi i zrozumienia, jest ogromny deficyt uczuć nie mówiąc już o miłości rodzicielskiej i poczuciu bezpieczeństwa. Te wszystkie braki chcą nadrobić w dorosłym życiu, oczekując od swojego partnera całkowitego zaangażowania.

Niestety spełnienie tych wymagań jest wręcz niemożliwe, miłość absolutna często przemienia się w zaborczą miłość, gdzie druga osoba staje się przedmiotem posiadania, a jej kontakty towarzyskie ograniczone do minimum. Jeśli tylko dana osoba nie wykaże odpowiedniego zainteresowania, to osoba z DDA już czuje się zagrożona, boi się że znów będzie samotna.

Wszystko co działo się w domu rzutuje na całe dorosłe życie. Nie ma poprawnych wzorców zachowania, jest ciągły element niepewności, krzyki, nerwowość, zamiana ról, wahania nastrojów i agresja. Dziecko jak czysta kartka, kopiuje cały wzorzec i z tym idzie w świat.

Czy związek z DDA jest możliwy?

Tak jest możliwy, ale wymaga wielu wyrzeczeń i zrozumienia struktury myślenia DDA. Niezależnie od tego ile byśmy dobrego nie mówili i chwalili, DDA zawsze czują się gorsze. Nie da się wprost dojść do źródła ich poczucia wartości, bo wiele cech to system obronny, który reaguje tak jak został wyuczony w dzieciństwie. To obrona przed potencjalną krzywdą, a która bez przepracowania przeszłości nie zmienić nic w ich zachowaniu.

Największy błąd jaki popełniają DDA, jest wiara w to że miłość odmieni ich życie. Zapominają że są dzieckiem alkoholika. Są wspaniałymi rodzicami dla swoich dzieci, mają wielu przyjaciół, odnoszą sukcesy z pracy zawodowej – lecz to wszystko nie wymaże przeszłości i negatywnych doznań z dzieciństwa. Alkoholik jakim był ojciec lub matka, dokonują strasznych spustoszeń w życiu emocjonalnym swoich dzieci, w podstawową wartość ludzkiej istoty jakimi są uczucia. Tylko dogłębnie przepracowana przeszłość poprzez psychoterapię, pozwoli nam oswoić wiele demonów które przeszły bezszelestnie z dzieciństwa w nasze dorosłe życie.

Pomimo że miłość potrafi wiele, to jednak skrywane emocje i krzywdy nie wyparują tak nagle jakbyśmy tego oczekiwali. Tylko i wyłącznie długoterminowa terapia DDA pozwala zrozumieć mechanizmy powstawania naszego zachowania, skąd bierze się to poczucie ciągłego zagrożenia, czemu nie potrafimy nikomu zaufać ani cieszyć się obecną chwilą. Dlaczego nasz system obronny reaguje w tak destrukcyjny sposób, że sabotujemy każdy związek. To długa droga pełna wyrzeczeń, lecz warto spróbować, bo zimna obojętność, nadmierna uczuciowość czy zaborcza miłość to tak naprawdę lęk przed odrzuceniem.

Jeśli podoba Ci się ten artykuł, udostępnij go swoim znajomym.