Co zrobić, gdy Twoje dziecko nie chce się uczyć?

Kategoria bloga:

Do mojego gabinetu trafia wielu rodziców z pytaniem: „Jak zmotywować dziecko na nauki?”. Jednak odpowiedź nie jest prosta, ponieważ za trudnościami w nauce kryje się wiele hipotez, które psycholog stawia sobie obserwując dziecko i rodzinę. Co zrobić gdy dziecko nie chcę się uczyć i jaka może być tego przyczyna.

Myśląc o nauce naszego dziecka, powinniśmy wziąć pod uwagę wiele okoliczności wpływających na motywację. Poniżej przedstawię hipotezy mogące tłumaczyć, dlaczego dziecko ma problem z nauką.

Zdolności intelektualne

Umiejętności poznawcze są niezbędne do przyswajania materiału szkolnego. Inteligencję dzielimy na dwa rodzaje: płynną (zależy głównie od czynników genetycznych) i skrystalizowaną, która jest wynikiem uczenia się i doświadczenia. Warto znać własny iloraz inteligencji, jak i dziecka, aby mieć wiedzę na temat mocnych i słabszych stron intelektu.

Dysleksja

Specyficzne trudności w uczeniu się pod postacią dysleksji, dysgrafii, dysortografii, dyskalkulii mogą znacznie utrudniać proces uczenia się i warto potraktować poważnie tę sprawę. Dysleksję można zdiagnozować tylko u uczniów, których zdolności intelektualne znajdują się w normie wiekowej. Bardzo często nauczyciele proszą rodziców o badanie dysleksji, ponieważ zauważają problem na lekcjach. Warto wiedzieć, że przed rozpoczęciem nauki w klasie III diagnozuje się jedynie ryzyko dysleksji, a na kolejne badanie zgłaszamy się w klasie V. Po badaniu otrzymamy zawsze od psychologa wskazówki do pracy z dzieckiem w domu i w szkole.

Trudności neurologiczne lub inne fizyczne

Często przyczyną trudności w nauce są problemy neurologiczne lub inne biologiczne. Jeżeli występowały trudności okołoporodowe lub dziecko doświadczyło wypadku, urazów głowy, należy skonsultować się z neurologiem i fizjoterapeutą. Inne, często występujące problemy ze zdrowiem dotyczą spraw laryngologicznych – zbyt duże migdałki, problemy ze słuchem generujące problemy z mową.

Problemy emocjonalno-społeczne

Niejednokrotnie do obniżenia motywacji do nauki przyczyniają się problemy komunikacyjne z rówieśnikami, trudności w odnalezieniu się w nowym środowisku, czy wręcz doświadczanie przemocy ze strony kolegów lub nauczycieli, co jest przyczyną że dziecko nie chce chodzić do szkoły. Aspekt emocjonalny stanowi podstawę naszego funkcjonowania jako osób, wpływa na procesy radzenia sobie ze stresem. Im więcej stresu doświadcza dziecko, tym trudniej będzie mu się uczyć. Stres wiąże się z wieloma przypadłościami: lękiem, zamartwianiem się, nadmierną nerwowością, nieśmiałością, nieumiejętności utrzymania relacji z innymi. Aspekt emocjonalno – społeczny powinien być zbadany u specjalisty psychologa dziecięcego, ponieważ rodzicom bardzo trudno jest rozpoznać, co konkretnie dzieje się w emocjach dziecka.

Problemy w domu

Na chęć do nauki i wykonywania innych czynności wpływa oczywiście atmosfera rodzinna. Wszelkie sytuacje trudne, jak na przykład uzależnienie, brak kontaktu z rodzicem, przemoc (również psychiczna) i podobne z wysokim prawdopodobieństwem mogą wpłynąć na motywację dziecka do nauki. Również zbyt wygórowane wymagania wobec dziecka, które ma zaspokajać ambicje rodziców są niewskazane, ponieważ dziecko nie będzie w stanie rozpoznawać i realizować własnych potrzeb. Warto zwrócić uwagę, co my jako rodzina robimy, aby zadbać o dobrą, spokojną atmosferę w naszym domu.

Co zrobić, gdy nasze dziecko nie chce się uczyć?

  1. Przeprowadźcie rozmowę całej rodziny (mama, tata i dziecko) i porozmawiajcie o tym, na czym polega problem. Zapytajcie, jak możecie pomóc dziecku, co czuje, gdy musi odrabiać lekcje, jaki przedmiot stanowi problem, a jaki jest łatwy. Następnym krokiem będzie ustalenie, co wy jako rodzice możecie zaoferować dziecku – dodatkowe lekcje, korepetycje, własną pomoc. Rozmowa nie może przebiegać we wrogiej atmosferze, ale w spokojnej, gdzie okażemy dziecku zrozumienie.
  2. Porozmawiajmy z nauczycielami i poprośmy o wskazówki dotyczące pomocy dziecku w domu. Pamiętajmy, że nauczyciel widzi dziecko w sytuacji uczenia się i również może wpłynąć na jego motywację. Z pewnością zgłoszenie problemu nauczycielom pozwoli również im popracować z dzieckiem inaczej w szkole i być może stworzyć na lekcjach lepsze warunki do nauki, zaproponować zajęcia wyrównawcze lub rozpoznać problemy w relacjach z rówieśnikami.
  3. Zgłośmy się po pomoc do psychologa dziecięcego, który po zbadaniu dziecka i wywiadzie z rodzicami sformułuje wnioski i zaproponuje konkretne działania, wyjaśniając, co powinno zmienić się w życiu dziecka, aby sprawy szkolne były dla niego łatwiejsze. Psycholog pomoże też porozumieć się w rodzinie, aby uniknąć kłótni o naukę.
  4. Zadbajmy o szacunek wobec dziecka – ono nie urodziło się po to, aby spełniać nasze wymagania. Ważniejsza wydaje się być prawidłowa relacja z rodzicami aniżeli wyniki w nauce. Bliskie, ciepłe relacje pozwolą szybciej przezwyciężyć kłopoty, niż spełnianie wymagań dorosłych przy poczuciu osamotnienia.

 

Udostępnij: