Jak budować zdrowe relacje z dzieckiem

Według ostatnich badań, relacje osobiste są jednym z najważniejszych czynników ogólnego szczęścia i dobrego samopoczucia. W rzeczywistości, bliskie relacje zostały powiązane ze zwiększonym poziomem szczęścia, zdrowia, zdrowia psychicznego, a nawet długowieczności. Badania nad relacjami rodzinnymi i ich wpływem na rozwój dziecka wykazały, że bliskie relacje osobiste są niezbędne dla szczęśliwego i zdrowego życia. Ponadto dowody wskazują, że te bliskie relacje przyczyniają się do różnych wskaźników dobrostanu, w tym szczęścia, zdrowia, zdrowia psychicznego i zdrowia fizycznego.

Innymi słowy, relacje osobiste to coś więcej niż tylko pojedyncze interakcje – obejmują one szeroki zakres relacji, które są niezbędne do szczęśliwego i satysfakcjonującego życia. Jak budować zdrowe relacje z dzieckiem?

Data publikacji: 15.12.2022
Data aktualizacji: 06.01.2023
Czas czytania: 6 min.
Jak budować zdrowe relacje z dzieckiem

Dobre relacje z dzieckiem a prawidłowy rozwój dziecka

Jak wie każdy rodzic, dzieci nie są statycznymi istotami. Ciągle rosną i zmieniają się, a na ich otoczenie wpływają tak samo jak one same. Ten dwukierunkowy proces nazywamy socjalizacją i jest on istotną częścią relacji rodzic-dziecko. W zdrowej rodzinie socjalizacja jest ciągłym, twórczym procesem, który prowadzi do wzrostu i rozwoju zarówno dziecka, jak i rodzica.

Rodzina jest najbliższym środowiskiem dziecka i odgrywa istotną rolę w kształtowaniu jego rozwoju. Zgodnie z ekologiczną teorią rozwoju człowieka Urie Bronfenbrennera, rodzina jest jedną z czterech sfer wpływu, które oddziałują na człowieka (pozostałe trzy to mezosystem, egzosystem i makrosystem). Każda ze sfer ma inny poziom wpływu na jednostkę, ale wszystkie cztery są ważne w kształtowaniu tego, kim jesteśmy i jak funkcjonujemy w społeczeństwie.

Dobrze wiadomo, że komunikacja jest kluczowym wyznacznikiem funkcjonowania rodziny. W istocie, komunikacja jest jednym z najważniejszych zasobów rodziny w radzeniu sobie z zadaniami i fazami rozwojowymi, takimi jak rodzicielstwo i rekonstrukcja celów życiowych rodziny. Ponieważ relacje rodzic-dziecko są interakcjami dwubiegunowymi, zarówno dorośli, jak i dzieci odgrywają aktywną rolę w kształtowaniu przebiegu tych relacji.

Czynniki wpływające na dynamikę interakcji rodzic-dziecko można pogrupować w kilka kategorii, w tym: czynniki rodzicielskie (np. styl rodzicielski, bliskość emocjonalna), czynniki dziecięce (np. wiek, temperament) oraz czynniki kontekstowe (np. wielkość rodziny, status socjoekonomiczny).

Każda z tych kategorii zawiera szereg zmiennych, które mogą przyczynić się do rozwoju pozytywnych lub negatywnych wzorców komunikacji rodzic-dziecko. Na przykład, badania wykazały, że rodzice, którzy są emocjonalnie blisko swoich dzieci, mają większe szanse na otwartą i skuteczną komunikację z nimi.

Podobnie, dzieci starsze i bardziej temperamentne mają większe szanse na lepszą komunikację z rodzicami. Czynniki kontekstowe, takie jak wielkość rodziny i status społeczno-ekonomiczny, mogą również wpływać na jakość komunikacji między rodzicami a dziećmi, przy czym większe rodziny i niższy status społeczno-ekonomiczny wiążą się z gorszą komunikacją.

Należy jednak zauważyć, że są to tylko potencjalne czynniki ryzyka; każda z tych zmiennych nie musi prowadzić do złej komunikacji. To raczej połączenie kilku czynników ryzyka może obciążać komunikację między rodzicami a dziećmi i przyczyniać się do negatywnego funkcjonowania rodziny.

Pierwsze lata życia dziecka są niezwykle ważne w kontekście jego rozwoju. Do prawidłowego wzrostu i rozwoju dziecko potrzebuje rodzica lub opiekuna, który zaspokoi jego potrzeby miłości, opieki i ciepła. Zachowanie opiekuna ma duży wpływ na rozwój psychiczny i fizyczny dziecka. Jeśli opiekun jest dostępny emocjonalnie i stanowi pozytywny wzór do naśladowania, dziecko będzie się rozwijać zgodnie ze swoim indywidualnym potencjałem.

Jeśli jednak opiekunowie są niedostępni lub mają negatywne wzorce relacji, rozwój dziecka może zostać zahamowany. W późniejszym życiu te wczesne doświadczenia mogą powodować różne trudności. Dlatego tak ważne jest, aby rodzice zapewnili pozytywne i wspierające środowisko w pierwszych latach życia.

Style przywiązania

Przywiązanie to głęboka więź emocjonalna, która rozwija się między dzieckiem a opiekunem. Jest ona istotną częścią ludzkich relacji społecznych i pomaga zapewnić dziecku przetrwanie. Zachowanie przywiązania jest instynktowne i rozwija się w toku ewolucji. Jest ono bardzo ważne dla przetrwania gatunku.

Przywiązanie pozwala dziecku utrzymać fizyczną bliskość z opiekunem, co gwarantuje dziecku nie tylko bezpieczeństwo emocjonalne, ale także przetrwanie. Zachowania związane z przywiązaniem rozwijają się w odpowiedzi na potrzebę emocjonalnego bezpieczeństwa i fizycznej bliskości z opiekunem. Przywiązanie to głęboka więź emocjonalna, która tworzy się między dzieckiem a opiekunem w celu zapewnienia dziecku przetrwania.

Więź ta jest instynktowna i rozwija się z czasem, gdy dziecko uczy się ufać i polegać na opiekunie w zakresie ochrony i wsparcia. Relacja przywiązania jest niezbędna dla rozwoju społecznego człowieka i pomaga położyć fundamenty pod wszystkie przyszłe związki.

Unikający styl przywiązania

Kiedy dziecko czuje się odrzucone przez rodzica, może to mieć głęboki wpływ na jego rozwój. Jeśli rodzic regularnie odrzuca próby kontaktu fizycznego dziecka, nauczy się ono ich unikać. Będzie wiedziało, że prośba o miłość i wsparcie nie spowoduje pożądanej reakcji, więc wycofuje się z kontaktu i staje się nieufne. Mogą temu towarzyszyć zaburzenia apetytu i brak przywiązania do ciała osoby, którą kiedyś postrzegały jako źródło pocieszenia. Ostatecznie może to prowadzić do poważnych problemów psychologicznych.

Jako osoba dorosła unika bezpośredniego kontaktu z ludźmi i czuje się nieswojo w bliskości innych. Często zaprzecza potrzebie związków, może wykazywać tendencję do przelotnych relacji seksualnych i nadmiernego skupiania się na pracy zawodowej. W związkach nie ufa partnerowi, ma tendencję do unikania intymności, doświadcza nudy i uczucia frustracji.

Opisuje swoich rodziców jako wymagających, zimnych i często nieobecnych emocjonalnie. W związku z tym obawia się porzucenia i ma problemy z zaufaniem innym. Często wycofuje się z relacji lub odpycha innych, zanim zdążą ją zranić. To może sprawić, że wydaje się odległa lub niezainteresowana, nawet tym, na których jej zależy.

Chociaż tęskni za bliskością, boi się odrzucenia lub zranienia. W rezultacie może trzymać innych na dystans lub powstrzymywać się przed zbytnim zbliżeniem. Może mieć również problemy z wyrażaniem swoich potrzeb lub komunikowaniem swoich uczuć. To może utrudniać mu tworzenie trwałych, intymnych związków.

Na szczęście istnieje wielu specjalistów, którzy mogą pomóc dzieciom, które doświadczyły tego typu traumy. Z odpowiednim wsparciem, te dzieci mogą nauczyć się leczyć i rozwijać zdrowe relacje także w życiu dorosłym.

Zdezorganizowany styl przywiązania

Relacja rodzic-dziecko jest relacją złożoną, charakteryzującą się dynamiką push-pull, polegającą na dążeniu do bliskości i jednoczesnej chęci unikania intymności. Z jednej strony dzieci postrzegają swoich rodziców jako źródło bezpieczeństwa i komfortu, ale z drugiej strony doświadczają ich jako zagrożenia. Ten sprzeczny zestaw emocji może prowadzić do niespójnych i często przerywanych zachowań, a także do dysregulacji emocjonalnej i pobudzenia.

W dorosłym życiu ta ambiwalentna relacja z autorytetami często przejawia się w silnej potrzebie kontrolowania swojego otoczenia. Można to wywnioskować z zachwianego poczucia bezpieczeństwa i parentyfikacji, czyli przedwczesnego przejęcia odpowiedzialności za siebie, rodzica, a często całą rodzinę. W rezultacie dorośli, którzy doświadczyli burzliwych relacji z rodzicami, często mają trudności z zaufaniem innym i mogą zadać sobie wiele trudu, aby utrzymać porządek w swoim życiu.

Lękowo-ambiwalentny styl przywiązania

Dziecko nie jest pewne, czy rodzic pospieszy z pomocą i pocieszeniem. W związku z tym nieustannie upewnia się o jego obecności, przeżywa silny, wręcz obezwładniający lęk przed oddzieleniem od niego. Wraz z nim pochłonięte jest kontrolowaniem, czy rodzic “zniknął”, a możliwość rozstania się z nim wywołuje silny protest.

Dziecko nie opuszcza rodzica na krok, a co za tym idzie, nie oddala się w celu eksploracji otoczenia. Co ciekawe, opiera się próbom uspokojenia go przez innych, a po powrocie rodzica może wysyłać na przemian sygnały pragnienia bliskości i odrzucenia, od wyrywania się z jego objęć po wściekłość.

Wszystkie te zachowania są oznakami zaburzenia lęku separacyjnego, które może być dość niepokojące zarówno dla rodzica, jak i dziecka.

Jako dorosły martwi się, czy jest naprawdę kochany i czy jego związek jest trwały. Boi się utraty ważnych osób. Marzy o znalezieniu osoby, z którą spędzi resztę życia i dąży do tego, by spędzać z nią cały swój czas. Ma skłonność do silnych, obsesyjnych namiętności, przeżywa zauroczenia od pierwszego wejrzenia i huśtawki emocjonalne.

W związkach partnerskich bywa czasem bardzo zazdrosny, często czuje, że nie jest doceniany, także w pracy. Rodzic dzieci ambiwalentnych jest nieprzewidywalny, nie wyraża bezpośrednio sygnałów emocjonalnego lub fizycznego odrzucenia dziecka, ale może zniechęcać do autonomii.

Dorosłe dzieci opisują go jako inwazyjnego. Innymi słowy, może być opisywany jako ktoś, kto obawia się porzucenia i zmaga się z problemami z zaufaniem z powodu przeszłych doświadczeń z nierzetelnymi opiekunami. Może to zakłócać zarówno osobiste, jak i zawodowe relacje w późniejszym życiu. Jeśli znajdziesz się w związku z kimś takim, ważne jest, aby być cierpliwym i wyrozumiałym. Komunikuj się otwarcie o swoich potrzebach i granicach, i bądź przygotowany na przetrwanie burz, które przychodzą z kochaniem kogoś, kto boi się miłości.

Jeśli uważasz, że Twoje dziecko może doświadczać zaburzenia lęku separacyjnego, ważne jest, aby szukać profesjonalnej pomocy. Dzięki leczeniu, większość dzieci jest w stanie przezwyciężyć swoje lęki i zbudować zdrowe przywiązanie do rodziców.

Bezpieczny styl przywiązania

Dziecko, które ma bezpieczny styl przywiązania czuje się pewne, że jego rodzic będzie reagował na jego potrzeby i zapewni wsparcie, gdy będzie to potrzebne. Ta bezpieczna podstawa pozwala dziecku badać otoczenie i rozwijać ciekawość otaczającego go świata. Ponadto dziecko rozwija silne poczucie pewności siebie i wierzy, że jest warte miłości i uczucia. To pozytywne spojrzenie na życie pozwala dziecku angażować się w relacje społeczne i pewnie współdziałać z innymi. W związku z tym bezpieczny styl przywiązania jest niezbędny dla zdrowego rozwoju dziecka.

Jedną z najważniejszych rzeczy, jakich człowiek może doświadczyć w swoim życiu, jest uczucie miłości i troski. Jest to szczególnie prawdziwe w okresie kształtowania się dzieciństwa i dorastania. Kiedy czujemy się kochani i wspierani, rozwijamy poczucie pewności i zaufania do innych. To zaufanie pomaga nam tworzyć trwałe, satysfakcjonujące związki z innymi.

W bliskich związkach czujesz się swobodnie, ufając najbliższym i prosząc o pomoc, gdy jej potrzebujesz. W rezultacie jesteś w stanie lepiej przetrwać trudne chwile, które nieuchronnie się pojawiają. Ci, którzy nie doświadczyli tej wczesnej opieki i troski, często mają problemy z tworzeniem zaufanych relacji i często czują się odizolowani i samotni.

Dzięki doświadczeniu uwagi i opieki na wczesnym etapie rozwoju nie obawiają się utraty bliskich osób lub tego, że ktoś za bardzo się do nich zbliży. Charakteryzuje się zaufaniem do ludzi. Posiada dużą zdolność do tworzenia trwałych, satysfakcjonujących związków interpersonalnych. W bliskich związkach jest w stanie zwierzyć się i zwrócić się do partnera o pomoc.

Bezpieczny styl przywiązania jest niezbędny dla zdrowego rozwoju dziecka. Jest kilka rzeczy, które można zrobić, aby zachęcić do bezpiecznego stylu przywiązania. Po pierwsze, ważne jest, aby dziecko było widziane i słyszane. Oznacza to zainteresowanie dzieckiem, słuchanie go, dostrzeganie jego uczuć i tego, co kryje się za jego zachowaniem.

Po drugie, ważne jest, aby dziecko czuło się bezpiecznie. Oznacza to bycie przewidywalnym dorosłym i unikanie zachowań, które mogą je zranić lub wywołać niepokój. Po trzecie, ważne jest, aby dziecko potrafiło regulować swoje emocje i pokazać mu, jak to robić. Oznacza to pomaganie im w uspokojeniu się i pozwalanie mu na okazywanie uczuć.

Ważne jest też, aby dziecko miało poczucie bezpieczeństwa. Oznacza to okazywanie empatii, cierpliwości i zrozumienia. Postępując zgodnie z tymi krokami, rodzic może pomóc dziecku rozwinąć bezpieczny styl przywiązania.

Jak budować dobre relacje na linii rodzic-dziecko?

Silna relacja rodzic-dziecko jest kluczowa dla zdrowego rozwoju i dobrego samopoczucia dziecka, ale nie zawsze przychodzi łatwo. Co więc mogą zrobić rodzice, aby zbudować lepszą relację ze swoimi dziećmi?

Bardzo ważna jest skuteczna komunikacja. Oznacza to, że należy słuchać dziecka i naprawdę słyszeć, co mówi, bez osądzania czy przerywania. Oznacza to również umiejętność wyrażania własnych myśli i uczuć w sposób, który dziecko może zrozumieć.

Równie istotne jest okazywanie miłości i czułości. Można to zrobić poprzez czułość fizyczną, taką jak uściski i pocałunki, a także słowa zachęty i pochwały. Znaczenie ma też zdrowe wyznaczenie granic. Dzieci muszą wiedzieć, czego się od nich oczekuje i potrzebują konsekwencji ze strony dorosłych w ich życiu.

Warto też robić wszystko, aby być wzorem do naśladowania. Dzieci uczą się przez przykład, dlatego ważne jest, aby rodzice dawali swoim dzieciom dobry przykład do naśladowania. Wreszcie, ważne jest, aby mieć cierpliwość. Rodzicielstwo nie zawsze jest łatwe i będą chwile, kiedy będzie się wydawało, że wszystko co robisz jest złe. Ale jeśli będziesz pamiętać o tych wskazówkach, będziesz na dobrej drodze do zbudowania silnej relacji rodzic-dziecko, która będzie trwała całe życie.

Relacje na linii rodzic-dziecko budują się przez całe życie. Dlatego na każdym etapie życia dziecka należy o nie dbać. To długotrwały proces, który trwa zawsze, przez całe życie. Na każdym etapie życia dziecko reaguje też inaczej – w końcu dziecko się zmienia, a kluczem do zdrowych relacji z nim jest uszanowanie i zaakceptowanie tych zmian. A jak budować więzi z dzieckiem od pierwszych chwil życia?

Niemowlęta

Etap noworodka i niemowlęcia jest kluczowy dla rozwoju psychicznego dziecka. W tym czasie najważniejsza dla dziecka jest obecność i dotyk rodzica. Aby w dziecku rozwinęło się zaufanie, rodzic powinien obdarzać je miłością, przewidywać jego potrzeby i odpowiadać na nie. Dziecko na tym etapie, dzięki doświadczeniu opieki, rozwija zaufanie do matki lub innego opiekuna, a także do własnej sprawczości.

Przejawami zaufania dziecka są głębokość snu, łatwość przyjmowania pokarmu i wydalania. Pozytywne rozwiązanie pierwszego kryzysu rozwojowego, przypadającego na okres od urodzenia do pierwszego roku życia, prowadzi do nabycia podstawowego poczucia zaufania do siebie i świata. Dzieci pozbawione dotyku i czułości kończą ten etap rozwoju z przekonaniem, że mogą liczyć wyłącznie na siebie.

Dwu-trzylatki

Na etapie rozwoju znanym jako autonomia versus wstyd i zwątpienie, dzieci zaczynają rozpoznawać swoją odrębność od matki. Stają się bardziej niezależne i uczą się sprawować większą kontrolę nad swoim ciałem. Zaczynają również odkrywać własne możliwości i rozwijają poczucie odpowiedzialności za rzeczy, które robią.

Dzięki nowym umiejętnościom psychomotorycznym zyskują poczucie autonomii w kolejnych obszarach funkcjonowania. Jest to również etap, na którym zazwyczaj rozpoczyna się trening czystości. Na tym etapie dzieci potrzebują zachęty, uznania i przyzwolenia na dokonywanie pierwszych wyborów.

Lepiej unikać krytykowania, porównywania z innymi dziećmi i zawstydzania. Nadmierna kontrola ze strony rodziców może spowodować nadmierną, obsesyjną czystość u dzieci. Zamiast tego lepiej jest pozwolić im eksperymentować i popełniać błędy w bezpiecznym i wspierającym środowisku.

Dzieci w wieku przedszkolnym

Kryzys rozwojowy związany z inicjatywą a poczuciem winy występuje zazwyczaj w okresie przedszkolnym, kiedy dzieci zaczynają dochodzić do swojej niezależności i odkrywać otaczający je świat. Dla rodziców ważne jest, aby zachęcać do inicjatywy w działaniu, ponieważ pomoże to dziecku rozwinąć poczucie samoświadomości i wewnętrznej motywacji.

Z drugiej strony należy unikać poczucia winy, ponieważ może ono stłumić naturalne pragnienia i emocje dziecka. Nierozwiązany kryzys może prowadzić do patologii, takich jak niemożność realizacji marzeń czy stłumione poczucie własnego ja. Ułatwiając zdrowy rozwój w tym kluczowym okresie, rodzice mogą pomóc swoim dzieciom pokonać te wyzwania i wejść w dorosłość z silnym poczuciem siebie i celu.

Dzieci w wieku szkolnym

Na tym etapie rozwoju dzieci są niezwykle zmotywowane przez potrzebę uznania. Chcą być w czymś dobre i czerpią przyjemność z używania narzędzi i uczenia się nowych umiejętności. Zaczynają również rozumieć abstrakcyjne pojęcia i symbole. wsparcie i zachęta ze strony rodziców jest bardzo ważna dla dziecka na tym etapie. Rodzice powinni chwalić swoje dzieci za ich sukcesy i tłumaczyć, że porażki są normalne i zdarzają się każdemu.

Niepowodzenia, których dziecko doświadcza na tym etapie, mogą mieć negatywny wpływ na jego przyszłe nastawienie do pracy i innych ludzi. Dlatego tak ważne jest, aby rodzice zapewniali wsparcie i zachęcali do działania na tym etapie rozwoju.

Dzieci w okresie dojrzewania

Rodzice odgrywają ważną rolę w życiu swoich nastolatków, nawet jeśli nie zawsze może się tak wydawać. Ponieważ nastolatki przechodzą gwałtowne zmiany psychiczne i fizyczne, często walczą o zrozumienie siebie i swojego miejsca w świecie. W tym czasie zamieszania, lata nastoletnie mogą być pełne dziwnych i niespodziewanych zachowań.

Okres nastoletni jest często uważany za czas buntu, i nie bez powodu. Kiedy dzieci osiągają wiek dojrzewania, zaczynają kwestionować autorytety i przeforsowywać granice, które zostały im wyznaczone. Może to być czas pełen wyzwań zarówno dla rodziców, jak i dla dzieci, ale jest to również ważny okres dla budowania silnych relacji.

Konflikt jest naturalną częścią życia, ale sposób radzenia sobie z nim, może mieć duży wpływ na poczucie własnej wartości. Gdy konflikt jest niewłaściwie rozwiązany, może wywołać u nastolatka poczucie rozproszenia i niepewności co do tego, kim jest i co chce zrobić z życiem.

Może rozwinąć negatywną tożsamość, definiowaną przez odrzucenie społecznie akceptowanych wartości i sprzymierzenie się z grupami, które angażują się w działalność przestępczą. Może to prowadzić do spirali przemocy i zniszczenia, ponieważ próbuje uporać się z problemami z własnym poczuciem tożsamości.

Jeśli jednak nauczy się rozwiązywać konflikty w konstruktywny sposób, możesz pomóc stworzyć pozytywne poczucie siebie, które jest zakotwiczone w zdrowych, właściwych wartościach i przekonaniach. Możesz również pomóc swojemu dziecku rozwijać pełne zaufania relacje z innymi, które są niezbędne dla zdrowego i satysfakcjonującego życia.

Pomimo tego, że nastolatki często wydają się odsuwać od swoich rodziców, nadal potrzebują ich wsparcia i wskazówek. Utrzymując silną więź z dzieckiem w tym burzliwym okresie, rodzice mogą pomóc nastolatkowi bezpiecznie przejść przez wyzwania okresu dojrzewania. Ponadto, szanując prywatność dziecka i dając mu przestrzeń do rozwoju, rodzice mogą pomóc nastolatkowi rozwinąć się w dorosłego, wszechstronnego człowieka.

Rodzice mogą zapewnić w tym czasie tak bardzo potrzebne poczucie stabilności, zachowując spokój i konsekwentnie formułując swoje oczekiwania. Ważne jest również, aby rodzice byli dostępni i mogli wysłuchać obaw nastolatka oraz w razie potrzeby służyć radą.

Choć w okresie dorastania coraz większe znaczenie mają rówieśnicy, rodzice pozostają głównym źródłem wsparcia i wskazówek. Pomaganie nastolatkom w tym trudnym okresie może ostatecznie doprowadzić do wzmocnienia relacji między rodzicami a dziećmi.

Dzieci-młodzi dorośli

Na tym etapie rozwoju człowiek wchodzi w dorosłość i zasadniczo zmienia się rola rodziców. Młody dorosły rozpoczyna samodzielne życie i będzie się go uczył w relacjach z innymi ludźmi. Jest to etap, w którym człowiek zaczyna budować poważne związki, rozważa założenie rodziny i ją zakłada.

Intymność może wywoływać u młodego człowieka niepokój, ponieważ wiąże się z ryzykiem utraty odrębności w kontakcie z partnerem. Jeśli konflikt nie zostanie rozwiązany, może prowadzić do poczucia izolacji i unikania relacji wymagających intymności. Niezależność niesie również ryzyko samotności, jeśli młoda osoba nie tworzy bliskich więzi. Ryzyko to jest równoważone przez korzyści wynikające z większej autonomii i niezależności.

Jeśli podoba Ci się ten artykuł, udostępnij go swoim znajomym.
5/5 - (3 głos)

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Potrzebujesz wsparcia w budowie zdrowej relacji z Twoim dzieckiem ?

Potrzebujesz wsparcia w budowie zdrowej relacji z Twoim dzieckiem ?

SKONTAKTUJ SIĘ Z NAMI !

Poradnia CO tam? to skuteczna psychoterapia dla osób w każdym wieku. Dzięki znakomitej wiedzy i wieloletniemu doświadczeniu naszych specjalistów pomagamy skutecznie. Obdarzamy naszych pacjentów ogromną dozą zrozumienia, empatii i szacunku dla trudności, z jakimi się mierzą.

Pomożemy w doborze najlepszego specjalisty.

+48 573 050 052

Możesz również umówić samodzielnie wizytę w gabinecie lub sesję online, do twojej dyspozycji są aż 5 placówek w Warszawie. Zapraszamy również na warsztaty dla rodziców.