Jak wygląda wizyta u psychologa dziecięcego?

Kategoria bloga:

Wielu rodziców zadaje sobie pytanie jak wygląda pierwsza wizyta u psychologa dziecięcego? Jak należy przygotować się do wizyty i kiedy w ogóle powinniśmy się zgłosić do psychologa dziecięcego? Na te pytania odpowiada Monika Perkowska, psycholog i terapeuta dzieci i młodzieży z poradni CO tam?

Kiedy iść z dzieckiem do psychologa?

Rozważ wizytę u psychologa dziecięcego, kiedy zauważysz jedno lub kilka następujących objawów:

  • zachowanie twojego dziecka radykalnie się zmieniło: zaczęło częściej się złościć, smucić, częściej się izoluje, nie chcę z tobą rozmawiać,
  • oceny w szkole pogorszyły się – warto sprawdzić, co jest tego przyczyną, bo wielu z nas ma tendencję do przypisywania dziecku lenistwa, a niekiedy spadek osiągnięć szkolnych związany jest z emocjami,
  • kiedy planujesz rozwód, rozstanie, separację – aby pomóc dziecku przeżyć trudny okres w waszej rodzinie,
  • gdy dziecko ma bardzo niską samoocenę, ciągle porównuje się do innych, zgłasza, że nic mu nie wychodzi, a życie według niego jest bez sensu,
  • gdy dziecko ma trudności w kontaktach z rówieśnikami, wstydzi się innych, bądź reaguje za bardzo agresywnie,
  • gdy słyszysz od innych znaczących osób (nauczyciele, rodzina), że coś niedobrego dzieje się z twoim dzieckiem,
  • gdy dziecko boi się wielu sytuacji, np. latania, psów, występów publicznych,itp.
  • masz trudności wychowawcze – ciągle się kłócicie, trudno się wam dogadać,
  • chcesz po prostu sprawdzić rozwój emocjonalny i intelektualny pociechy i zadbać o jego dobrostan psychiczny w bieżących problemach i wyzwaniach.

Jak przygotować się do wizyty u psychologa dziecięcego?

Warto wcześniej zaplanować, co chcemy powiedzieć – pomogą wcześniej sporządzone notatki, w których napiszesz najważniejsze punkty. Pomocne będą też dokumenty dotyczące dziecka, np. wcześniejsze opinie psychologiczne, opinie ze szkoły, oceny opisowe. Warto też przypomnieć sobie ważne informacje o zdrowiu dziecka, naszej historii rodzinnej, aby o niczym istotnym nie zapomnieć. Pamiętaj, że bez tego przygotowanie również sobie poradzisz – przecież dobrze znasz swoje dziecko, a psycholog zawsze ma czas o dopytanie o ważne dla niego informacje. Wizyta trwa ok. 50 minut, stąd przeważnie wszyscy zdążą się wypowiedzieć.

Jak wygląda wizyta pierwsza wizyta u psychologa dziecięcego?

Pierwsza wizyta u psychologa umawiana jest z reguły z samymi rodzicami dziecka, od których psycholog zbiera wywiad – pyta o zdrowie dziecka, zgłaszane problemy. Wszelkie informacje udostępnione psychologowi są chronione tajemnicą zawodową i nigdy profesjonalista nie przekaże ich nikomu innemu. Pamiętaj, że możesz powiedzieć specjaliście o wszystkim, co cię martwi – w końcu po to tam przychodzisz, aby powiedzieć prawdę, bo tylko wtedy pomoc będzie efektywna.

Pierwsza wizyta trwa ok. 50 minut i ważne, aby nie brać na nią ze sobą dziecka – chyba że specjalista o to poprosi. Dobrze byłoby, aby podczas pierwszej wizyty rodzice pojawili się razem – mama i tata mają wtedy możliwość przekazać swój punkt widzenia. Na pierwszej wizycie psycholog zaproponuje też ilość spotkań z dzieckiem – przeważnie są to 3-4 spotkania, aby mógł on poznać dziecko, nawiązać z nim prawidłową relację i zorientować się w problemie. W czasie pierwszej wizyty psycholog ustali z rodzicami wspólny cel pomocy dziecku i przedstawi podstawowe informacje organizacyjne, np. sposoby odwoływania spotkań oraz poinstruuje rodziców, w jaki sposób przygotować dziecko na wizyty.

Jak wyglądają wizyty u psychologa z dzieckiem ?

Psychologowi bardzo zależy na tym, aby mieć prawidłową relację z dzieckiem, stąd potrzebuje kilku spotkań sam na sam z pociechą. W sytuacjach szczególnych, np. gdy dziecko doświadcza lęku separacyjnego pierwsze spotkania z dzieckiem mogą odbywać się w obecności rodzica. W czasie spotkań małego dziecka lub nastolatka z psychologiem najczęściej jest spokojna, luźna atmosfera, podczas których się rozmawia, bawi, rysuje i gra. Psycholog zawsze dobiera metody do konkretnego dziecka.

Istotne jest, aby po wizytach dziecka nie wchodzić do gabinetu psychologa i nie wypytywać o przebieg sesji, bo popsułoby to relacje dziecka z psychologiem. Dziecko chce mieć przecież komfort, że te spotkania są dla niego. Gdyby psycholog był zaniepokojony, na pewno wezwie rodziców do siebie. Postarajmy się cierpliwie poczekać aż spotkania psychologa z dzieckiem dobiegną końca – wtedy sami rodzice zostaną zaproszeni, aby otrzymać informacje dotyczące diagnozy stworzonej przez psychologa.

Należy pamiętać o szacunku wobec dziecka – nie powinniśmy mówić o nim prosząc go, aby czekał za drzwiami, bądź zdawkowo pytać o przebieg sesji psychologa przy dziecku – stwarzałoby to niekomfortową sytuację dla dziecka i wpłynęłoby niekorzystnie na jego relację ze specjalistą i rodzicami. Dzieci często mogą zacząć o sobie źle myśleć w sytuacji, gdy słyszą na swój temat negatywne treści, często rzucone przez kogoś w emocjach.

Jak wygląda otrzymanie diagnozy u psychologa dziecięcego ?

Po kilku spotkaniach z dzieckiem psycholog zbierze wszystkie dane zdobyte podczas rozmów i zabaw z dzieckiem i stworzy interpretację zachowania się i problemów dziecka i rodziny. Specjalista przekaże wskazówki dotyczące pracy z dzieckiem w domu i przedstawi wszelkie możliwe sposoby na pomoc – może zalecić terapię indywidualną, grupową, uczestniczenie w grupach dla dzieci/rodziców, a nawet terapię małżeńską, czy rodzinną. Na tym spotkaniu warto zadawać wiele pytań, aby upewnić się, czy dobrze wszystko zrozumieliśmy.

Po wizycie u psychologa – praca z dzieckiem w domu

Psycholog często prosi rodziców o podjęcie różnorodnych działań sprzyjających poprawie dobrostanu psychicznego dziecka. Mogą to być różne ćwiczenia do wykonania w domu, wspólne wizyty rodzinne u psychologa, terapia par, psychoterapia indywidualna dziecka. Ważne, aby szczerze rozmawiać z psychologiem na co w danym momencie życia mamy siłę – zawsze szczerość wobec specjalisty sprzyja dobrej komunikacji, należy powiedzieć, na co jesteśmy gotowi, a na co nie. Ćwiczenia w domu wymagają konsekwencji i stabilności emocjonalnej rodziców.

 

Udostępnij: