Zaburzenia emocjonalne u dzieci

Zaburzenia emocjonalne są często diagnozowane u dzieci, ale mogą występować również u osób dorosłych. Najczęstsze zaburzenia emocjonalne to zaburzenia lękowe, zaburzenia nastroju i zaburzenia odżywiania. Objawy zaburzeń emocjonalnych mogą się różnić w zależności od rodzaju zaburzenia, ale posiadają pewną wspólną pulę objawów. Warto orientować się w temacie zaburzeń emocjonalnych i zdobywać wiedzę w tym zakresie, by wiedzieć, jak pomóc dziecku w razie potrzeby.

Data publikacji: 27.10.2022
Data aktualizacji: 27.10.2022
Czas czytania: 5 min.
Kategoria bloga:

Czym są zaburzenia emocjonalne?

Wszystkie dzieci w pewnym momencie swojego życia doświadczają pewnego stopnia deregulacji emocjonalnej. W końcu rosną i uczą się, jak radzić sobie w ciągle zmieniającym się świecie. Jednak niektóre dzieci walczą bardziej niż inne, aby kontrolować swoje emocje. Może to prowadzić do diagnozy zaburzeń emocjonalnych.

Zaburzenia emocjonalne u dzieci mogą przybierać różne formy, ale wszystkie wiążą się z uporczywymi i uciążliwymi objawami, które zakłócają codzienne życie. Niektóre z najczęstszych zaburzeń obejmują lęk, depresję i zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD). Każde z tych zaburzeń ma swój własny zestaw objawów, ale wszystkie mogą być bardzo niepokojące zarówno dla dzieci, jak i ich rodzin.

Często zaburzenia emocjonalne pojawiają się po raz pierwszy we wczesnym dzieciństwie lub w okresie dojrzewania. Jeśli nie są leczone, mogą utrzymywać się do dorosłości. Na szczęście istnieje wiele skutecznych metod leczenia, które mogą pomóc dzieciom w opanowaniu objawów i prowadzeniu szczęśliwego, satysfakcjonującego życia. Jeśli uważasz, że Twoje dziecko może zmagać się z zaburzeniami emocjonalnymi, ważne jest, aby szukać profesjonalnej pomocy. Wczesna interwencja jest kluczem do zapewnienia najlepszego możliwego wyniku.

Zaburzenia emocjonalne u dzieci – przyczyny

Zaburzenia emocjonalne u dzieci mogą mieć różne przyczyny. Jedną z najczęstszych są przykre doświadczenia życiowe. Dzieci, którym brakuje akceptacji, miłości i czułości, mogą być bardziej narażone na rozwój problemów emocjonalnych. Podobnie, dzieci, które są świadkami konfliktu w rodzinie lub doświadczają trudnych okoliczności życiowych, również mogą być zagrożone. Dodatkowo, własne problemy emocjonalne rodziców mogą przyczynić się do rozwoju zaburzeń emocjonalnych u dzieci. Ostatecznie, wiele czynników może odgrywać rolę w rozwoju tych zaburzeń. Jednak dzięki zrozumieniu potencjalnych przyczyn można być lepiej przygotowanym do pomocy dzieciom, które zmagają się z problemami.

Jak każdy rodzic wie, dzieci mogą być podatne na niepokój. Czy to martwiąc się o test w szkole lub zastanawiając się, czy uda im się znaleźć przyjaciół na nowym placu zabaw, dzieci często mają lęki i obawy, o których dorośli mogą nawet nie myśleć. Ale dla niektórych dzieci, lęk może stać się czymś więcej niż tylko normalną częścią dzieciństwa. Gdy lęk jest ciężki i uporczywy, może prowadzić do rozwoju zaburzeń emocjonalnych, takich jak depresja i fobie.

Istnieje kilka czynników, które mogą przyczynić się do pojawienia się zaburzeń lękowych i emocjonalnych u dzieci. Predyspozycje genetyczne są jednym z ważnych czynników, ponieważ dzieci, które mają rodziców lub innych bliskich krewnych z zaburzeniami lękowymi, są bardziej narażone na ich samodzielny rozwój. Narażenie na traumę lub stresujące wydarzenia życiowe może również odgrywać rolę, podobnie jak nieregularne wzorce snu lub złe odżywianie. W wielu przypadkach, to połączenie tych czynników prowadzi do rozwoju zaburzeń emocjonalnych.

Wiele zaburzeń emocjonalnych u dzieci można przypisać konsumpcyjnej postawie rodziców. Kiedy dzieci nie mogą być niezależne lub uczestniczyć w obowiązkach domowych, mogą szybko stać się przytłoczone i zestresowane. Może to prowadzić do szeregu zaburzeń emocjonalnych, w tym lęków i depresji. Dodatkowo, gdy dzieci nie są uczone dawania i dzielenia się, mogą stać się samolubne. To poczucie prawa może prowadzić do problemów z zachowaniem i trudności w tworzeniu relacji z innymi.

Aby zapobiec zaburzeniom emocjonalnym u dzieci, ważne jest, aby nauczyć je samodzielności i uczestnictwa w pracach domowych. Dodatkowo dzieci powinny być uczone wartości dawania i dzielenia się. Wpajając dzieciom te wartości, możemy pomóc im uniknąć pułapek konsumpcyjnej postawy.

Dzieci są istotami emocjonalnymi, a ich emocje odgrywają istotną rolę w ich rozwoju. Jednakże, gdy dzieci doświadczają zaburzeń emocjonalnych, może to utrudniać ich zdolność do interakcji z innymi, powodując problemy społeczne i emocjonalne. Jedną z podstawowych przyczyn zaburzeń emocjonalnych u dzieci jest egoizm emocjonalny, czyli brak lub niedobór uczuć wyższych.

Bez zdolności do odwzajemniania uczuć miłości lub empatii, dzieci często stają się przytłoczone własnymi emocjami i wycofują się z interakcji społecznych. W rezultacie mogą doświadczać izolacji, niepokoju i depresji. Nieleczony egoizm emocjonalny może mieć trwały wpływ na zdolność dziecka do tworzenia zdrowych relacji.

Zaburzenia emocjonalne u dzieci mogą być spowodowane wieloma czynnikami, w tym poczuciem niższości lub poczuciem nadmiernej władzy. Kiedy dzieci czują, że są gorsze od swoich rówieśników, mogą zacząć się wycofywać i izolować. Może to prowadzić do depresji i lęku, a także innych zaburzeń emocjonalnych. Podobnie, gdy dzieci czują, że mają zbyt wiele władzy lub kontroli, mogą zachowywać się w sposób destrukcyjny. To również może prowadzić do problemów emocjonalnych, takich jak zaburzenia zachowania czy zaburzenia opozycyjno-depresyjne.

W niektórych przypadkach zaburzenia emocjonalne mogą być spowodowane kombinacją tych czynników. Ostatecznie ważne jest, aby zidentyfikować podstawową przyczynę zaburzeń emocjonalnych, aby skutecznie je leczyć.

Zaburzenia emocjonalne u dzieci – objawy

Jakie są objawy zaburzeń emocjonalnych u dzieci? Jest to pytanie, które ma wielu rodziców, ponieważ chcą być w stanie zidentyfikować i pomóc swojemu dziecku w razie potrzeby. Chociaż każde dziecko jest inne i może wykazywać różne objawy, istnieją pewne wspólne oznaki, które mogą wskazywać, że dziecko ma zaburzenia emocjonalne. Jakie to mogą być objawy?

Tiki

Tiki zaliczane są do objawów neurotycznych i charakteryzują się nagłym i mimowolnym charakterem. Często pojawiają się w odpowiedzi na silne przeżycia traumatyczne i są spowodowane sytuacjami konfliktowymi. Na pojawienie się i utrzymanie tików mają wpływ różne mechanizmy i czynniki patogenne, takie jak naśladownictwo, utrwalenie reakcji obronnych i długotrwałe traumatyzujące doświadczenia. Leczenie tików wymaga indywidualnego podejścia, uwzględniającego unikalne potrzeby i sytuację dziecka. Metody terapeutyczne mogą obejmować terapię behawioralną, leki i psychoterapię. Dzięki odpowiedniemu leczeniu tiki mogą być opanowane, a dziecko może prowadzić normalne życie.

Jąkanie

Chociaż kiedyś uważano, że jąkanie jest spowodowane czynnikami psychologicznymi, współczesne badania wykazały, że stan ten ma silne podłoże neurologiczne. Badania wykazały, że jąkanie występuje częściej u chłopców niż u dziewcząt, przy czym chłopcy stanowią około 80% wszystkich przypadków.

Najczęściej obserwowaną formą jąkania jest jąkanie kloniczno-toniczne, które charakteryzuje się powtarzaniem tej samej samogłoski lub sylaby, a także przerwami w mówieniu. Chociaż dokładna przyczyna jąkania nie jest znana, uważa się, że jest ona związana z nieprawidłowościami w ośrodkach kontroli motorycznej mózgu. Nie ma lekarstwa na jąkanie, ale istnieją różne metody leczenia, które mogą pomóc zmniejszyć jego nasilenie. Przy odpowiednim leczeniu i wsparciu, wiele osób jąkających się jest w stanie prowadzić normalne, produktywne życie.

Lęki

Choć wydają się podobne, strach i lęk to w rzeczywistości dwie bardzo różne emocje. Strach jest reakcją na konkretne, realne i natychmiastowe zagrożenie, natomiast lęk jest spowodowany oczekiwaniem na potencjalne niebezpieczeństwo. U dzieci do najczęstszych lęków należą: ciemność, samotność, zwierzęta lub klęski żywiołowe. Lęki nocne to również forma lęku, która często dotyka dzieci. Dzieci, które doświadczają lęków nocnych, są często łatwo przytłoczone stresem, bardzo wrażliwe, szybko płaczą i są bierne w sytuacjach społecznych. O ile strach jest zazwyczaj przejściowy i adaptacyjny, o tyle przewlekły lęk może być wyniszczający. Jeżeli Twoje dziecko boryka się z lękiem, ważne jest, aby poszukać profesjonalnej pomocy, aby zapobiec zakłóceniu rozwoju i ogólnego samopoczucia.

Moczenia nocne

Dla wielu dzieci mimowolne moczenie się jest źródłem frustracji i zakłopotania. Chociaż jest ono bardziej powszechne u chłopców niż u dziewczynek, może wystąpić u dzieci każdej płci. W większości przypadków mimowolne moczenie się jest związane z podstawowymi problemami behawioralnymi, takimi jak niepokój lub drażliwość.

W niektórych przypadkach może być również wynikiem niewłaściwego treningu lub nawyków związanych z czyszczeniem. Jednak w wielu przypadkach przyczyna mimowolnego moczenia się nie jest znana. Chociaż nie ma lekarstwa na tę przypadłość, dostępne są metody leczenia, które mogą pomóc dzieciom lepiej radzić sobie z objawami. Przy odpowiednim wsparciu dzieci, które cierpią z powodu mimowolnego moczenia się mogą prowadzić szczęśliwe i satysfakcjonujące życie.

W wielu przypadkach moczenia nocne są objawem tego, że dziecko zmaga się z zaburzeniami emocjonalnymi – dlatego skupić się należy nie na leczeniu objawy, którym jest moczenie nocne, zamiast tego należy skupić się na namierzeniu i leczeniu przyczyny takiego stanu rzeczy.

Zaburzenia łaknienia

Zaburzenie łaknienia to neurotyczny brak apetytu. Jego przyczyną może być podawanie pokarmów, których dziecko nie aprobuje, zazdrość o rodzeństwo i miłość rodziców, wyrażanie pretensji lub wrogości wobec rodziców lub sposób na zwrócenie uwagi i zapewnienie opieki. Zaburzenia apetytu często są najpierw zauważane przez zmianę nawyków żywieniowych. Dziecko może zacząć pomijać posiłki, jeść tylko małe ilości lub odmawiać jedzenia niektórych pokarmów.

Utrata wagi może być zauważalna, a także dolegliwości fizyczne, takie jak bóle głowy lub brzucha. Jeśli nie są leczone, zaburzenia apetytu może prowadzić do poważnych problemów zdrowotnych, takich jak niedożywienie lub anorexia nervosa. Leczenie zwykle obejmuje psychoterapię i/lub leki. terapia rodzinna może być również pomocna w celu rozwiązania wszelkich podstawowych problemów rodzinnych, które mogą przyczyniać się do problemu dziecka. Dzięki leczeniu większość dzieci jest w stanie wyzdrowieć i wrócić do normalnych nawyków żywieniowych.

Zaburzenia emocjonalne u dzieci – rodzaje

Choć przeżywanie silnych emocji przez dzieci jest całkowicie normalne, czasami emocje te mogą stać się przytłaczające lub zacząć przeszkadzać w codziennym życiu. Jeśli tak się dzieje, może to świadczyć o zaburzeniach emocjonalnych. Istnieje wiele różnych rodzajów zaburzeń emocjonalnych, które dotykają dzieci, a każde z nich może objawiać się na różne sposoby. Zrozumienie objawów i szukanie pomocy, jeśli dziecko ma problemy, jest kluczowe dla zapewnienia mu najlepszej szansy na udaną przyszłość. Jakie zaburzenia mogą pojawić się u dzieci?

Zaburzenia nerwicowe

Zaburzenie nerwicowe charakteryzuje się “chorobliwie lękową reakcją na stres” Innymi słowy, osoby z zaburzeniami nerwicowymi mają tendencję do nadmiernego niepokoju lub podejrzliwości i często mają trudności z radzeniem sobie z codziennymi stresorami. Pojęcie nerwicy zostało po raz pierwszy wprowadzone w 1776 roku przez szkockiego lekarza Cullena, który zdefiniował ją jako chorobę układu nerwowego.

Jednak dopiero w XIX wieku termin ten zaczął być używany w nowoczesnym znaczeniu, kiedy francuski psychiatra Paul Dubois wyjaśnił, że nerwice charakteryzują się urazami psychicznymi. Dziś wiemy, że główną przyczyną nerwic są właśnie traumy psychologiczne. Są to traumatyzujące doświadczenia wynikające z niekorzystnych sytuacji w środowisku zewnętrznym, powodujące zaburzenia normalnego funkcjonowania.

U dzieci zaburzenia te mogą objawiać się jako lęk separacyjny, fobia społeczna lub zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne. Chociaż dzieci z zaburzeniami nerwicowymi mogą na pierwszy rzut oka wydawać się zupełnie normalne, często mają trudności z funkcjonowaniem w życiu codziennym. Na przykład mogą unikać chodzenia do szkoły lub na zajęcia społeczne ze strachu przed oddaleniem od rodziców. W rezultacie dzieci z zaburzeniami neurotycznymi często mają trudności z nawiązywaniem przyjaźni i często czują się odizolowane i samotne. Leczenie zaburzeń nerwicowych zazwyczaj obejmuje terapię i leki.

Agresja

Agresja u dzieci jest poważnym zaburzeniem emocjonalnym, które może mieć głęboki wpływ na ich życie. pozostawiona bez kontroli może prowadzić do poważnych problemów, takich jak zastraszanie, przemoc, a nawet przestępczość. Chociaż nie ma jednej przyczyny agresji u dzieci, istnieje kilka czynników, które mogą przyczynić się do jej rozwoju. Należą do nich narażenie na przemoc, ubóstwo, nadużywanie substancji i konflikty rodzinne. Dodatkowo, dzieci, które były ofiarami przemocy fizycznej lub seksualnej są w grupie podwyższonego ryzyka rozwoju zachowań agresywnych. Jeśli podejrzewasz, że Twoje dziecko może cierpieć z powodu zaburzeń emocjonalnych, ważne jest, aby szukać profesjonalnej pomocy. Dzięki wczesnej interwencji i leczeniu, agresja u dzieci może być skutecznie leczona, a jej negatywne skutki zminimalizowane.

Istnieje wiele form agresji, które mogą przejawiać dzieci. Agresja fizyczna występuje wtedy, gdy dziecko fizycznie chce skrzywdzić innych, np. bije, kopie lub gryzie. Agresja słowna ma miejsce, gdy dziecko używa słów, aby skrzywdzić innych, np. przezywając ich lub grożąc. Agresja relacyjna ma miejsce, gdy dziecko próbuje skrzywdzić innych, niszcząc relacje, np. rozsiewając plotki lub wykluczając kogoś z grupy. I wreszcie agresja bierna to taka, w której dziecko wyraża swoją agresję w sposób pośredni, np. dąsając się lub milcząc. Wszystkie te formy agresji mogą być szkodliwe zarówno dla agresora, jak i dla ofiary. Ważne jest, aby rodzice i opiekunowie byli świadomi różnych rodzajów agresji, aby mogli pomóc dzieciom w nauce zdrowego radzenia sobie z emocjami.

Nadpobudliwość

Nadpobudliwe dzieci są być może najbardziej znanym rodzajem zaburzeń emocjonalnych, charakteryzujących się niezdolnością do siedzenia w miejscu, ciągłe fidgeting, i skrajny niepokój. Podczas gdy nadpobudliwość jest często postrzegana jako po prostu przypadek “zbyt dużej energii”, może to być w rzeczywistości poważny problem, który zakłóca naukę w szkole i interakcje społeczne. W ciężkich przypadkach, leki mogą być konieczne, aby pomóc kontrolować objawy. Jednak istnieje również szereg interwencji behawioralnych, które mogą być skuteczne w zarządzaniu nadpobudliwością. Należą do nich regularne ćwiczenia, struktura rutynowych działań i zapewnienie jasnych zasad i oczekiwań.

Szacuje się, że od 3 do 5 procent wszystkich dzieci ma zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi, czyli ADHD. Stan ten charakteryzuje się trwałym wzorcem nieuwagi i / lub hiperaktywne-impulsywne zachowanie, które zakłóca funkcjonowanie lub rozwój. Objawy zwykle stają się widoczne we wczesnym dzieciństwie i mogą prowadzić do trudności w szkole, w domu i w sytuacjach społecznych. Chociaż nie ma lekarstwa na ADHD, istnieją opcje leczenia, które mogą pomóc w zarządzaniu objawami i poprawy funkcjonowania. Z właściwej diagnozy i leczenia, dzieci z ADHD mogą prowadzić udane i satysfakcjonujące życie.

Zahamowanie psychoruchowe

Dzieciństwo to czas szybkiego rozwoju emocjonalnego i poznawczego. Jednak niektóre dzieci doświadczają w tym okresie trudności, które mogą objawiać się jako zaburzenia emocjonalne. Jednym z rodzajów zaburzeń emocjonalnych, które mogą wystąpić u dzieci jest tzw. zahamowanie psychoruchowe. Odnosi się to do zmniejszonej zdolności do poruszania się lub mówienia w odpowiedzi na bodźce zewnętrzne.

Zahamowanie psychoruchowe może mieć znaczący wpływ na życie dziecka, zakłócając jego zdolność do interakcji z innymi i uczestnictwa w działaniach takich jak szkoła. Wczesna interwencja jest niezbędna dla dzieci z tym zaburzeniem, ponieważ może pomóc im nauczyć się radzić sobie z objawami i prowadzić bardziej normalne życie.

Dzisiejsze dzieci są pod dużą presją. Czy to presja naukowa, aby odnieść sukces w szkole, czy presja społeczna, aby dopasować się do swoich rówieśników, dzisiejsze dzieci często sprawiają wrażenie, że są stale zestresowane. Może to prowadzić do wielu problemów, od lęków i depresji po problemy ze zdrowiem fizycznym.

Jedną z grup dzieci, które są szczególnie podatne na stres, są dzieci “zmotywowane-napięte” Dzieci te charakteryzują się niezwykłą skrupulatnością i przesadną starannością w wykonywaniu zadań. Są perfekcjonistami, którzy dążą do doskonałości we wszystkim, co robią, i w związku z tym często czują się przytłoczone i zestresowane.

Jeżeli dotyczy to Twojego dziecka, ważne jest, aby pomóc mu znaleźć sposoby radzenia sobie ze stresem. Należy zachęcać je do robienia przerw, gdy czuje się przytłoczone, i uczyć je zdrowych mechanizmów radzenia sobie, takich jak głębokie oddychanie i ćwiczenia relaksacyjne. Ważne jest również, aby dać mu do zrozumienia, że popełnianie błędów jest w porządku – nikt nie jest doskonały i nikt nie oczekuje, że będzie.

Samoocena dziecka jest ważnym czynnikiem w jego rozwoju. Dzieci, które mają wysoką samoocenę, są bardziej pewne siebie i odporne, podczas gdy te z niską samooceną mogą być bardziej wycofane i pasywne. Wiele badań wykazało, że dzieci, które uczęszczają do przedszkola, mają wyższą samoocenę niż te, które nie uczęszczają. Jest to prawdopodobnie spowodowane tym, że przedszkole stwarza możliwości interakcji społecznych i eksploracji.

Jednak niektóre dzieci mogą rozpocząć naukę w przedszkolu z obniżoną samooceną. Dzieci te są zazwyczaj bardziej pasywne zarówno w domu, jak i w szkole. W związku z tym mogą stracić okazję do rozwinięcia pewności siebie i zdobycia umiejętności. Ważne jest, aby zapewnić tym dzieciom wsparcie i zachętę, aby mogły w pełni wykorzystać swój potencjał.

Dzieci “nadwrażliwe-asteniczne” często czują się niezrozumiane i samotne. Zazwyczaj są bardzo skryte i powściągliwe, nie ujawniają swoich przeżyć innym. Często czują się inne od innych dzieci i unikają ich towarzystwa, wybierając samotne zabawy. Ich nadmierna wrażliwość emocjonalna powoduje, że unikają nadmiaru bodźców, co powoduje, że izolują się od kontaktów z innymi. Choć mogą wydawać się nieśmiałe lub niezainteresowane interakcją społeczną, to często dlatego, że czują się przytłoczone przez otoczenie. Ważne jest, aby zapewnić tym dzieciom spokojne i pielęgnujące środowisko, w którym będą mogły bezpiecznie wyrażać siebie.

Obojętność uczuciowa

Zaburzenia emocjonalne u dzieci nie są rzadkością. Badania wskazują, że 1 na 6 dzieci cierpi na zaburzenia emocjonalne. Zaburzenia te mogą objawiać się na wiele sposobów, ale jednym z najbardziej wyniszczających są dzieci obojętne emocjonalnie. Jak sama nazwa wskazuje, dzieci te są w dużej mierze obojętne na emocje innych. Mogą sprawiać wrażenie zimnych i nieczułych, często mają trudności z nawiązywaniem więzi. W związku z tym mogą mieć trudności z nawiązywaniem przyjaźni i często izolują się.

Nieleczone, obojętne emocjonalnie dzieci mogą wyrosnąć na dorosłych, którzy mają problemy z nawiązywaniem znaczących relacji. Na szczęście istnieje wiele metod leczenia, dzięki którym dzieci te mogą nauczyć się nawiązywać kontakty z innymi na poziomie emocjonalnym. Przy odpowiednim wsparciu dzieci obojętne emocjonalnie mogą nauczyć się prowadzić szczęśliwe i satysfakcjonujące życie.

Jeśli podoba Ci się ten artykuł, udostępnij go swoim znajomym.
5/5 - (2 głos)

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *