Nasze poradnie
Skontaktuj się z nami
Umów wizytę

Bemowo 1

Pon. - Pt. od 9:00 do 21:00
Sobota od 9:00 do 15:00
Powstańców Śląskich 58A
Nawiguj

Bemowo 2

Pon. - Pt. od 9:00 do 21:00
ul. Bolkowska 2C/5 piętro 3
Nawiguj

Białołęka

ul. Kościeszów 4 lok. LU B14
Nawiguj

Targówek

Pon. - Pt. od 9:00 do 21:00
Sobota od 9:00 do 13:00
ul. Borzymowska 21
Nawiguj

Targówek Zacisze

Pon. - Pt. od 9:00 do 21:00
Sobota od 9:00 do 13:00
Wallenroda 9
Nawiguj

Wilanów

Pon. - Pt. od 9:00 do 21:00
ul. Wiertnicza 118
Nawiguj

Włochy

Pon. - Pt. od 9:00 do 21:00
ul. Mikołajska 18
Nawiguj

Centrum Szkoleń i Warsztatów Psychologicznych

Bolkowska 8/5
Nawiguj

Syndrom Sztokholmski a rodziny z problemem przemocy

Przemoc domowa jest poważnym problemem społecznym, który dotyka wiele osób na całym świecie. Ofiary często odczuwają poczucie zagrożenia, lęku i beznadziei. Często również są narażone na ryzyko rozwoju syndromu sztokholmskiego, który może utrudnić proces wychodzenia z toksycznej relacji.

Co to jest  i jak syndrom sztokholmski wpływa na rodziny? Co warto o nim wiedzieć? Czytaj dalej!

Data publikacji: 15.04.2023
Data aktualizacji: 12.10.2023
Czas czytania: 8
Syndrom Sztokholmski  a rodziny z problemem przemocy
Kategoria bloga:

Syndrom sztokholmski to zjawisko, które po raz pierwszy zostało opisane w kontekście przetrzymywania zakładników w Sztokholmie w 1973 roku. Jednak coraz częściej zaczyna się mówić o syndromie sztokholmskim w kontekście sytuacji, w których dochodzi do przemocy domowej.

Czym jest syndrom sztokholmski?

Czym jest syndrom sztokholmski?

Syndrom sztokholmski to termin medyczny, który odnosi się do psychologicznego zjawiska, w którym ofiara przestępstwa zaczyna utożsamiać się z oprawcą i odczuwa sympatię lub pozytywne emocje wobec niego. Termin ten pochodzi od wydarzeń, które miały miejsce w 1973 roku w Sztokholmie. Historia syndromu sztokholmskiego zaczyna się w 1973 roku w Sztokholmie, kiedy to Jan Erik Olsson i jego wspólnik zablokowali bank Kreditbanken i przez sześć dni trzymali jako zakładników czterech pracowników. Przez ten czas oprawcy wymagali od władz policji, aby dostarczyły im samochód, broń i pieniądze. W trakcie akcji Jan Erik Olsson nawiązał kontakt emocjonalny z jednym z zakładników, Kristin Enmark, która później powiedziała, że w pewnym momencie zaczęła mu wierzyć i zaczynała go rozumieć. Po zakończeniu akcji, kilku zakładników wyraziło sympatię i empatię wobec swoich oprawców, co było początkiem badań nad tym zjawiskiem. Doszło nawet do zaręczyn pomiędzy jedną z zakładniczek a napastnikiem. Inny zakładnik zbierał pieniądze, by zapewnić napastnikom uwolnienie.

Syndrom sztokholmski jest często postrzegany jako skrajna reakcja danego człowieka na stres i realne zagrożenie utraty życia. Uważa się, że ludzie, którzy doświadczają tego syndromu, reagują w ten sposób, ponieważ są w stanie ciągłego zagrożenia i muszą znaleźć sposób na przetrwanie. Ich mózgi zaczynają szukać sposobów na zminimalizowanie stresu i bólu, dlatego wprowadzają mechanizm obronny, który polega na tworzeniu pozytywnych emocji wobec oprawcy. To pozwala ofierze przetrwać, czując się bezpieczniej i bardziej kontrolując sytuację.

Po uwolnieniu zakładników, media na całym świecie opisały to wydarzenie właśnie jako “syndrom sztokholmski”. Przez wiele lat uważano, że jest to rzadkie zjawisko, które występuje tylko u nielicznych osób. Jednak wraz z rozwojem badań nad traumatycznymi sytuacjami i stresującymi doświadczeniami, okazało się, że syndrom sztokholmski jest znacznie powszechniejszy, niż wcześniej sądzono. Zjawisko to przez lata było badane – mechanizmy, które stoją za jego rozwojem od lat stanowiły i nadal stanowią źródło ciekawości i fascynacji wielu badaczy. Dlatego z biegiem czasu od pamiętnych wydarzeń w Sztokholmie zaczęło powstawać coraz więcej prac na ten temat.

Kogo może dotknąć syndrom sztokholmski?

Syndrom sztokholmski może tak naprawdę dotknąć każdego, kto doświadcza ekstremalnych sytuacji, w których jego życie lub dobre samopoczucie są zagrożone. Typowym przykładem jest sytuacja, w której osoba zostaje porwana lub trzymana jako zakładnik. Jednak syndrom sztokholmski może również wystąpić w innych sytuacjach, takich jak przemoc domowa, wykorzystywanie seksualne, czy w toksycznych związkach. Może rozwinąć się u kobiet i mężczyzn, osób starszych, a także u dzieci.

Największym ryzykiem wystąpienia syndromu sztokholmskiego obciążone są osoby, które są skłonne do ulegania wpływom innych, mają problemy z asertywnością i nie potrafią efektywnie radzić sobie ze stresem. Zwykle są to osoby o niskiej samoocenie i poczuciu własnej wartości, które są szczególnie podatne na wpływ manipulacji innych.

Statystycznie większą szansę na rozwój tego zaburzenia mają też osoby, które doświadczyły traumatycznych sytuacji w przeszłości, takich jak przemoc, zaniedbanie czy utrata bliskiej osoby. W przypadku tych osób syndrom sztokholmski może być wywołany przez podobne doświadczenia, ponieważ ich mózgi są już przetrenowane, aby szukać sposobów na przetrwanie w trudnych sytuacjach.

Syndrom sztokholmski może wystąpić u każdej osoby, która przeżyła ekstremalną sytuację, ale nie oznacza to, że dotknie on każdej ofiary. W większości przypadków osoby, które przeszły przez traumatyczną sytuację, nie doświadczają syndromu sztokholmskiego. Jednakże, gdy zjawisko to występuje, może mieć poważne konsekwencje dla ofiary, takie jak depresja, zaburzenia lękowe, a nawet trudności w nawiązywaniu relacji z innymi ludźmi.

Objawy syndromu sztokholmskiego

Syndrom sztokholmski to zjawisko, w którym osoba, która jest ofiarą przemocy, zaczyna utożsamiać się z osobą, która ją przetrzymuje. Ten stan emocjonalny może powodować szereg objawów psychicznych, które mogą wpłynąć na zdrowie i funkcjonowanie ofiary.

Jednym z najbardziej charakterystycznych objawów syndromu sztokholmskiego jest powstanie silnej emocjonalnej więzi między ofiarą a sprawcą przemocy. Osoba, która jest ofiarą, zaczyna patrzeć na swojego oprawcę z sympatią i zaczyna postrzegać go jako osobę, która ma dobre intencje, a nawet odczuwa do niej pozytywne uczucia. Ofiara może być zdezorientowana, że to właśnie osoba, która ją trzymała w niewoli, stała się jej sojusznikiem.

Innym objawem syndromu sztokholmskiego jest to, że ofiara zaczyna zacierać granice między sobą a sprawcą. Może to skutkować zacieraniem się różnic między osobą, która przetrzymuje i ofiarą, co może prowadzić do trudności w rozróżnianiu, co jest właściwe, a co nie. Osoba, która doświadcza syndromu sztokholmskiego, może również zacząć usprawiedliwiać zachowanie swojego oprawcy, twierdząc, że działa on w taki sposób z powodów, które są zrozumiałe i w pewien sposób uzasadnione.

Osoba, która doświadcza syndromu sztokholmskiego, może stać się też nadmiernie czujna i podejrzliwa, co może wpłynąć na jej zdolność do codziennych czynności. Może również doświadczać bólów głowy, zaburzeń snu, braku apetytu, a nawet zmian w funkcjonowaniu układu pokarmowego.

Innymi objawami syndromu sztokholmskiego są zaburzenia emocjonalne, takie jak depresja, lęki, a nawet skłonność do samookaleczania. Osoba, która doświadcza syndromu sztokholmskiego, może mieć trudności z utrzymaniem zdrowych relacji z innymi ludźmi i może czuć się odizolowana od społeczeństwa.

Syndrom sztokholmski jest złożonym zjawiskiem, które może prowadzić do szeregu negatywnych skutków. W przypadku wystąpienia objawów, ważne jest, aby ofiara otrzymała odpowiednie wsparcie emocjonalne i terapię, aby móc efektywnie poradzić sobie z doświadczanymi trudnościami. Podczas terapii, ofiara może nauczyć się rozpoznawać swoje emocje i potrzeby, a także nabyć umiejętności radzenia sobie z napięciem i stresem.

Ważne jest również, aby ktoś w takiej sytuacji miał pełne wsparcie społeczne od rodziny, przyjaciół lub innych grup wsparcia. Takie wsparcie może pomóc ofierze w odbudowaniu poczucia własnej wartości i pewności siebie oraz w integracji z społeczeństwem.

W przypadku objawów syndromu sztokholmskiego, ofiarom przemocy należy udzielić natychmiastowej pomocy. W niektórych przypadkach, pomoc może być dostępna poprzez specjalistyczne ośrodki pomocy dla ofiar przemocy, policję lub ośrodki opieki społecznej.

Objawy syndromu sztokholmskiego są złożone i wymagające pomocy specjalisty. Ważne jest, aby ofiary przemocy miały dostęp do odpowiedniego wsparcia emocjonalnego i terapii, a także społecznego wsparcia, aby mogły przezwyciężyć negatywne skutki syndromu sztokholmskiego i odzyskać kontrolę nad swoim życiem.

Syndrom sztokholmski może być groźny dla ofiar przemocy, ponieważ może wpłynąć na ich zdrowie psychiczne i fizyczne. Osoby, które doświadczają syndromu sztokholmskiego, mogą wykazywać objawy takie jak stany lękowe, depresja, zaburzenia snu, zaburzenia odżywiania, samookaleczenia, a nawet myśli samobójcze.

Ponadto osoby, które były ofiarą przemocy i doświadczyły syndromu sztokholmskiego, mogą mieć trudności z nawiązywaniem bliskich relacji z innymi ludźmi, z budowaniem poczucia zaufania i wychodzeniem z trudnej relacji.

Jednakże, ważne jest podkreślenie, że syndrom sztokholmski nie jest groźny w sensie zagrażającym życiu w bezpośredni sposób. To, co jest niebezpieczne, to długotrwałe skutki, jakie może wywołać u ofiar przemocy. Dlatego tak ważne jest, aby ofiary otrzymały odpowiednie wsparcie i leczenie, aby mogły odzyskać kontrolę nad swoim życiem i wyzdrowieć.

Warto również zaznaczyć, że syndrom sztokholmski nie jest jednoznacznie związany tylko z przypadkami przemocą fizyczną. Może również wystąpić w innych sytuacjach, takich jak porwanie, terroryzm, niewolnictwo seksualne, handel ludźmi czy przemoc psychiczna. Wszystkie te sytuacje mogą wywołać u ofiar podobne objawy syndromu sztokholmskiego i wymagają odpowiedniej pomocy.

Kim jest ofiara przemocy domowej?

Ofiary przemocy domowej to osoby, które doświadczają przemocy fizycznej, psychicznej lub seksualnej ze strony swojego partnera, małżonka, rodziców, dzieci, innych członków rodziny lub wspólnoty zamieszkującej ten sam dom. Charakterystyka ofiar domowej jest bardzo zróżnicowana i zależy od wielu czynników, takich jak wiek, płeć, wykształcenie, pochodzenie kulturowe i status społeczno-ekonomiczny.

Ofiary przemocy domowej często doświadczają poczucia izolacji, wstydu i lęku, co utrudnia im zgłaszanie problemu i szukanie pomocy. Zwykle żyją w ciągłym stresie i napięciu, obawiając się kolejnego aktu agresji. W wyniku przemocy, ofiary mogą doświadczać różnych problemów zdrowotnych, w tym zaburzeń snu, depresji, lęku, a także problemy z uzależnieniami.

Charakterystyka ofiar przemocy domowej zależy również od wieku i statusu społeczno-ekonomicznego. Osoby starsze i osoby z niepełnosprawnościami są bardziej narażone na przemoc ze względu na swoją zależność od innych i trudności w samoobronie. Ofiary z niższym statusem społeczno-ekonomicznym częściej doświadczają przemocy, ponieważ nie mają dostępu do zasobów materialnych i emocjonalnych, które pomagają im radzić sobie z trudnościami.

Warto również zwrócić uwagę na fakt, że ofiary przemocy domowej mogą mieć trudności w ujawnieniu swojej sytuacji, zwłaszcza jeśli żyją w kulturze, która neguje przemoc w rodzinie lub stawia na pierwszym miejscu utrzymanie pozorów i reputacji. Dlatego też, ważne jest, aby społeczeństwo był świadome istnienia problemu przemocy w rodzinie oraz aby istniały odpowiednie mechanizmy wsparcia i ochrony dla ofiar.

Ofiary przemocy domowej mogą mieć różne cechy i żyć w różnych sytuacjach, jednak istnieją pewne czynniki, które zwiększają ryzyko doświadczenia przemocy ze strony bliskiej osoby. Poniżej znajdziesz najważniejsze z nich.

  • Płeć – kobiety są bardziej narażone na przemoc domową niż mężczyźni. Według danych Światowej Organizacji Zdrowia, aż jedna na trzy kobiety na świecie doświadczyła w swoim życiu przemocy fizycznej lub seksualnej ze strony swojego partnera, byłego partnera lub członka rodziny. Pomimo tego, że mężczyźni także mogą być ofiarami przemocy, to kobiety stanowią większość.

  • Wiek – osoby młodsze i starsze są bardziej narażone na przemoc domową. Dzieci i młodzież są szczególnie wrażliwe na przemoc ze strony rodziców lub opiekunów, ponieważ są zależne od nich i często nie są w stanie samodzielnie się obronić. Starsze osoby, zwłaszcza te z niepełnosprawnościami lub chorobami, są również bardziej narażone na przemoc, ponieważ często są zależne od opieki innych osób.

  • Status ekonomiczny – osoby o niższym statusie ekonomicznym są bardziej narażone na przemoc domową ze względu na brak zasobów materialnych i emocjonalnych, które pomagają radzić sobie z trudnościami. Często takie osoby nie mają też dostępu do odpowiednich usług medycznych, poradnictwa i pomocy prawnej.

  • Wykształcenie – statystycznie osoby o niższym poziomie wykształcenia są bardziej narażone na przemoc ze względu na brak świadomości prawnej, nieznajomość mechanizmów wsparcia oraz trudności w komunikacji i rozwiązywaniu konfliktów.

  • Pochodzenie kulturowe – ofiary przemocy domowej mogą mieć różne pochodzenie kulturowe. Niektóre kultury uznają przemoc za akceptowalną formę rozwiązywania konfliktów i nie uznają przemocy w rodzinie jako problemu. W takich sytuacjach ofiary mogą mieć trudności w ujawnieniu swojej sytuacji i szukaniu pomocy.

  • Historia przemocy – osoby, które doświadczyły przemocy w przeszłości, są bardziej narażone na przemoc w przyszłości. Przemoc domowa jest często zjawiskiem cyklicznym, a osoby, które doświadczyły takiej sytuacji w dzieciństwie, mogą stać się ofiarą w dorosłym życiu. Osoby, które miały do czynienia z przemocą w innych sytuacjach, na przykład w szkole lub w pracy, również mogą być bardziej narażone na przemoc domową.

  • Niepełnosprawność – osoby z niepełnosprawnościami są bardziej narażone na przemoc domową ze względu na swoją sytuację zależności od opiekunów i trudności w samoobronie. Niektóre formy przemocy domowej, takie jak izolacja, ignorowanie czy wyśmiewanie, mogą być szczególnie szkodliwe dla osób z niepełnosprawnościami.

  • Uzależnienia – uzależnieni, na przykład od alkoholu lub narkotyków, są bardziej narażeni na przemoc domową. Często uzależnienia prowadzą do napięć i konfliktów w rodzinie, co może skutkować przemocą. Takie osoby często bywają też sprawcami przemocy.

  • Orientacja seksualna i tożsamość płciowa – osoby nieheteronormatywne i o odmiennej tożsamości płciowej mogą doświadczać przemocy ze strony członków rodziny, którzy nie akceptują ich orientacji seksualnej czy tożsamości płciowej.

  • Religia – ofiary przemocy domowej mogą mieć różne wyznania, jednak niektóre religie lub społeczności mogą uznawać przemoc jako akceptowalną formę kontroli i władzy w rodzinie. W takich sytuacjach ofiary mogą mieć trudności w szukaniu pomocy i ujawnianiu swojej sytuacji.

Istnieje wiele czynników, które zwiększają ryzyko doświadczenia przemocy ze strony bliskiej osoby. Warto jednak podkreślić, że każdy człowiek może stać się ofiarą przemocy domowej, niezależnie od swoich cech czy sytuacji życiowej. Dlatego tak ważne jest szerzenie wiedzy na temat przemocy domowej, edukacja w zakresie praw i wsparcia ofiar oraz zapewnienie dostępu do profesjonalnej pomocy.

Dlaczego ofiara przemocy nie odejdzie?

Dlaczego ofiara przemocy nie odejdzie?

Przemoc w każdej formie jest jednym z najpoważniejszych problemów społecznych. Ludzie, którzy padają ofiarą przemocy, często znajdują się w sytuacji, w której nie mogą lub nie chcą odejść od swojego oprawcy. Istnieje wiele czynników psychologicznych, społecznych i ekonomicznych, które mogą wpłynąć na to, dlaczego ofiara przemocy pozostaje w takiej sytuacji.

Czynniki psychologiczne

Przede wszystkim, ofiary przemoc wewnętrznie przyjmują przekonanie, że zasługują na tę przemoc. Właśnie dlatego wielu ludzi podejmuje decyzję o pozostaniu w destrukcyjnej relacji.

Ofiary mogą także doświadczać silnego strachu przed swoim oprawcą. Mogą być przekonane, że jeśli odejdą, ich oprawca wcieli w życie swoje groźby lub odnajdzie je, aby zemścić się na nich.

Często ofiary mogą czuć się izolowane i niemające wsparcia. Mogą wierzyć, że nie mają nikogo, kto zechce pomóc im uciec od przemocy. Często osoby, które są ofiarą przemocy, utrzymują tę sytuację w tajemnicy, co jeszcze bardziej pogłębia ich izolację i utrudnia wydostanie się z kręgu przemocy.

Czynniki społeczne

Ofiary przemoc mogą doświadczać braku zaufania do systemu prawnego. Mogą obawiać się, że nie uzyskają pomocy lub zostaną posądzone o coś, co mogło prowokować ich oprawcę do przemocy.

W niektórych społecznościach akceptowanie przemocy może być powszechne. Ofiary mogą wierzyć, że to jest normalne i że nic nie można zrobić, aby przerwać tę cykl przemocy.

Niektóre kultury i społeczności skłaniają się do przekonania, że należy przetrwać każdą trudną sytuację. W takiej sytuacji, ofiary mogą czuć się winne i słabe, jeśli postanowią odejść od oprawcy.

Czynniki ekonomiczne

Często ofiary przemocy są uzależnione finansowo od swojego oprawcy. Mogą wierzyć, że nie są w stanie żyć samodzielnie lub nie mają zasobów finansowych na życie poza związkiem, w którym tkwią.

Ofiary mogą obawiać się, że ich odejście znacząco pogorszy ich sytuację ekonomiczną. Mogą żywić przekonanie, że nie będą w stanie utrzymać się lub zapewnić swojej rodzinie dachu nad głową, jedzenia lub opieki zdrowotnej.

Jak widać, powody, dla których ofiary przemocy pozostają w relacji, w której dochodzi do przemocy, są skomplikowane i wielowymiarowe. Wiele z tych czynników jest wzajemnie powiązanych i wzmacnia się nawzajem.

Ważne jest, aby zrozumieć, że żadna ofiara przemocy tak naprawdę nie jest sama. Musi tylko poprosić o pomoc. Wiele organizacji i grup społecznych zapewnia pomoc dla osób, które cierpią z powodu przemoc w rodzinie lub innego typu przemocy. Te organizacje oferują wsparcie emocjonalne, porady praktyczne i informacje o tym, jakie kroki należy podjąć, aby uciec od ciężkiej sytuacji.

Warto podkreślić, że wyjście z relacji, w której obecna jest przemoc, jest zawsze trudne i wymaga od ofiary dużo odwagi i siły. Nie wolno bagatelizować wyzwań, jakie stawiają te przeszkody. Niemniej jednak, możliwość otrzymania pomocy i wyjścia z destrukcyjnej relacji istnieje, a decyzja o odejściu od oprawcy jest pierwszym krokiem do zdobycia wolności i bezpieczeństwa.

Syndrom sztokholmski w rodzinie

W przypadku rodzin, w których występują problemy z przemocą i toksycznymi związkami, syndrom sztokholmski może wystąpić u każdego członka rodziny. Mechanizmy tego zjawiska są złożone i związane z wieloma czynnikami.

Jednym z głównych mechanizmów syndromu sztokholmskiego jest izolacja od świata zewnętrznego. Osoby, które są ofiarą przemocy w rodzinie, często są izolowane przez sprawcę, który kontroluje ich kontakty z innymi ludźmi i stara się uniemożliwić im pomoc ze strony osób trzecich. W ten sposób ofiary stają się zależne od sprawcy i zaczynają uważać go za jedyną osobę, która ich może ocalić. To prowadzi do silnego przywiązania emocjonalnego i identyfikacji z sprawcą.

Kolejnym mechanizmem syndromu sztokholmskiego jest zagrożenie i strach. Osoby, które są ofiarą przemocy, często doświadczają silnego strachu i stresu, który jest skutkiem ciągłych zagrożeń ze strony sprawcy. W przypadku rodzin, w których występują problemy z przemocą, dzieci mogą być szczególnie narażone na takie sytuacje, co może prowadzić do silnego przywiązania emocjonalnego do sprawcy, w wyniku którego będą skłonne bronić go przed światem zewnętrznym.

Innym mechanizmem syndromu sztokholmskiego jest manipulacja i kontrola. Sprawcy często wykorzystują manipulację i kontrolę, aby utrzymać ofiary w stanie ciągłego zagrożenia. Mogą stosować różne metody, takie jak izolacja, szantaż, groźby lub przemoc fizyczna, aby kontrolować ofiary. W ten sposób sprawca staje się jedyną osobą, która ma wpływ na życie ofiary, a ta z kolei zaczyna uważać go za osobę, której nie może porzucić.

Syndrom sztokholmski w rodzinach, w których występują problemy z przemocą i toksycznymi związkami, może być bardzo trudny do przełamania. Wiele ofiar nie zdaje sobie sprawy z tego, że doświadcza tego zjawiska i uważa, że ich związek z sprawcą jest normalny. Dlatego bardzo ważne jest, aby rodzinom, w których występują problemy z przemocą, udostępniać wsparcie i pomoc psychologiczną. Wsparcie od osób trzecich, takich jak terapeuci czy specjaliści do spraw przemocy w rodzinie, może pomóc ofiarom zrozumieć, że ich sytuacja nie jest normalna i że istnieje wyjście z toksycznego związku. Terapia pozwala ofiarom nauczyć się zdrowych mechanizmów radzenia sobie ze stresem i emocjami, a także nauczyć się zdrowych relacji z innymi ludźmi.

Istotnym elementem pomocy ofiarom przemocy jest również wsparcie i edukacja osób z otoczenia. Często osoby z otoczenia ofiary przemocy nie zdają sobie sprawy z tego, co dzieje się w rodzinie i dlaczego ofiara nie jest w stanie opuścić toksycznego związku. Dlatego ważne jest, aby edukować ludzi na temat syndromu sztokholmskiego i przemoc w rodzinie, aby mogli pomóc ofiarom w osiągnięciu niezależności i bezpieczeństwa.

W przypadku rodzin, w których występują problemy z przemocą, bardzo ważne jest także zwrócenie uwagi na najmłodszych członków rodziny. Dzieci, które są narażone na przemoc w rodzinie, mogą doświadczyć syndromu sztokholmskiego wobec sprawcy, co może mieć negatywny wpływ na ich zdrowie psychiczne i emocjonalne. Dlatego ważne jest, aby dzieci otrzymały wsparcie psychologiczne i edukację na temat zdrowych relacji.

Syndrom sztokholmski w rodzinach jest złożonym zjawiskiem, które może mieć poważne konsekwencje dla zdrowia psychicznego i emocjonalnego ofiar. Wsparcie psychologiczne i edukacja na temat zdrowych relacji są kluczowe w procesie pomocy ofiarom przemoc, a także w zapobieganiu powstawaniu toksycznych związków w przyszłości.

Czym jest syndrom bitej kobiety

Czym jest syndrom bitej kobiety

Syndrom bitej kobiety to zespół psychologicznych i emocjonalnych reakcji, jakie pojawiają się u kobiet, które są ofiarą przemocy domowej, w tym fizycznej, psychicznej, ekonomicznej i seksualnej. Jest to złożone zjawisko, które wiąże się z długotrwałym doświadczaniem przemocy przez kobietę, a także z jej uzależnieniem od sprawcy, które może prowadzić do niskiej samooceny i poczucia bezradności.

Kobiety, które doświadczają tegp syndromu, często czują się uwięzione w toksycznym związku, z którego nie są w stanie uciec. Mogą czuć się winne za przemoc, którą doświadczają, oraz wierzyć, że ich sprawca zmieni swoje zachowanie. Często także doświadczają izolacji od rodziny i przyjaciół, co zwiększa ich zależność od sprawcy.

Syndrom bitej kobiety można podzielić na kilka faz:

  • Faza uwięzienia – w tej fazie kobieta czuje się uwięziona w toksycznym związku, z którego nie może uciec. Często czuje się również zdezorientowana i niezdolna do podejmowania decyzji.

  • Faza eskalacji – w tej fazie przemoc staje się coraz bardziej intensywna i częsta. Kobieta może doświadczać silnych emocji, takich jak lęk i bezsilność.

  • Faza aktywacji – w tej fazie kobieta może zacząć działać, podejmując kroki w kierunku zmiany sytuacji. Może to oznaczać szukanie pomocy u specjalisty, bliskiej osoby lub policji.

  • Faza ugaszenia – w tej fazie kobieta może czuć się wyczerpana i zniechęcona, a jej motywacja do zmiany sytuacji może być osłabiona.

Kobiety, które doświadczają syndromu, potrzebują specjalistycznej pomocy psychologicznej i wsparcia. Terapia może pomóc kobietom zrozumieć swoją sytuację, zwiększyć ich poczucie wartości i pomóc im w podejmowaniu kroków w kierunku zmiany sytuacji. Ważne jest także zapewnienie bezpieczeństwa i pomocy w przypadku ucieczki z toksycznego związku.

W niektórych przypadkach, jeśli kobieta jest w sytuacji krytycznej i nie może uciec z toksycznego związku, może być konieczne uzyskanie pomocy od policji i innych instytucji zajmujących się przemocą domową.

Jak pomóc?

Przemoc domowa jest poważnym problemem, który dotyka miliony ludzi na całym świecie. W przypadku rodzin, w których występuje przemoc, często dochodzi do rozwoju syndromu sztokholmskiego, który może być trudny do rozpoznania i jeszcze trudniejszy do wyleczenia. Jak można pomóc? Co można zrobić?

Przede wszystkim, ważne jest, aby uznać, że przemoc domowa jest problemem poważnym i wymagającym specjalistycznej pomocy. W przypadku, gdy podejrzewasz, że ktoś z twojego otoczenia jest ofiarą przemoc domowej lub cierpi na syndrom sztokholmski, powinieneś podjąć kroki, aby pomóc tej osobie.

Pierwszym krokiem, aby pomóc ofiarom przemoc domowej, jest udzielenie im wsparcia. Osoby dotknięte przemocą często czują się samotne i izolowane, dlatego ważne jest, aby pokazać im, że nie są same i że mogą na kogoś liczyć. Słuchaj ich, wyrażaj empatię i daj im do zrozumienia, że nie są winne temu, co się dzieje.

Jednocześnie zachęcaj ofiary przemoc do podejmowania działań, które mogą pomóc im w wyjściu z sytuacji. Możesz zachęcać do szukania pomocy u specjalistów, takich jak psychologowie, psychiatrzy, terapeuci lub organizacje zajmujące się przemocą domową. Możesz także zachęcać do podejmowania działań na własną rękę, takich jak szukanie pracy lub kontaktowanie się z rodziną lub przyjaciółmi.

Należy jednak pamiętać, że samodzielne działania często nie są wystarczające w przypadku przemocy domowej i syndromu sztokholmskiego. W tym przypadku ważne jest, aby zwrócić się o pomoc do specjalistów. Organizacje zajmujące się przemocą domową, terapeuci i psycholodzy mogą zapewnić ofiarom przemocy odpowiednią opiekę i wsparcie.

Ważne jest również, aby zwracać uwagę na swoje bezpieczeństwo, zwłaszcza jeśli pomagasz ofiarom przemocy domowej. Jeśli sytuacja staje się niebezpieczna, należy skontaktować się z odpowiednimi służbami.

Terapia ofiar syndromu sztokholmskiego

Psychoterapia jest jednym ze sposobów na leczenie syndromu sztokholmskiego. Psychoterapeuci pomagają ofiarom przemocy w pracy z trudnymi emocjami, takimi jak strach, wstyd, poczucie winy i bezradność. Terapia daje ofiarom możliwość skupienia się na swoich potrzebach i uczuciach, zamiast na potrzebach i wymaganiach oprawcy.

Podczas terapii osoby cierpiące na syndrom sztokholmski uczą się, jak nawiązywać zdrowe relacje z innymi ludźmi i jak radzić sobie z trudnymi emocjami. Terapeuta pomaga także ofiarom w rozwoju umiejętności radzenia sobie z trudnymi sytuacjami oraz w budowaniu zdrowych granic i poczucia wartości.

Jeśli podoba Ci się ten artykuł, udostępnij go swoim znajomym.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Na stronie internetowej Psychoterapiacotam.pl, przykładamy wagę do udostępniania jedynie sprawdzonych, rzetelnych informacji dotyczących objawów i profilaktyki chorób, ponieważ jesteśmy przekonani, że rozwijanie świadomości i wiedzy w tej dziedzinie wspomoże długotrwałe utrzymanie zdrowia. Należy jednak zwrócić uwagę, że ten artykuł nie jest poradą lekarską i nie może zastąpić diagnostyki ani konsultacji z lekarzem lub specjalistą psychologiem psychoterapeutą.

Poszukujesz specjalisty do rozwoju osobistego ? Potrzebujesz pomocy w rozwiązaniu trudności emocjonalnych ?

Poszukujesz specjalisty do rozwoju osobistego ? Potrzebujesz pomocy w rozwiązaniu trudności emocjonalnych ?

SKONTAKTUJ SIĘ Z NAMI !

Poradnia CO tam? to skuteczna psychoterapia dla osób w każdym wieku. Dzięki znakomitej wiedzy i wieloletniemu doświadczeniu naszych specjalistów pomagamy skutecznie. Obdarzamy naszych pacjentów ogromną dozą zrozumienia, empatii i szacunku dla trudności, z jakimi się mierzą.

Pomożemy w doborze najlepszego specjalisty i znajdziemy możliwie najszybszy termin.

+48 573 050 052

Możesz również umówić samodzielnie wizytę w gabinecie, do twojej dyspozycji są aż 5 placówek w Warszawie,  lub sesję online.

    SKONTAKTUJ SIĘ Z NAMI

    Nie masz pewności, którego specjalistę wybrać? Potrzebujesz dogodnego terminu? Skontaktuj się z nami, a nasza recepcja z przyjemnością pomoże Ci wybrać odpowiedniego eksperta oraz ustali najdogodniejszy termin spotkania.

    Chcę skorzystać z usług Placówki COtam?


    Preferowany rodzaj kontaktu






    Test